ÖZEL FİYAT
ESER TOPLU BASIM -tekbir cilt- DEĞİLDİR, 5 MÜSTAKİL CİLT BİR ARADA YOLLANIR
CİLTLERİN İÇERİKLERİ HAKKINDA BİLGİSİ OLMAYANLAR İÇİN AŞAĞIDA KURTARICI BİR PROSPEKTÜS YER ALMAKTADIR, ESERİN MÜSTAKİL -TEK TEK, CİLT CİLT- SATIŞI YOKTUR…
kargo ve yayın tarihi: 13 Ekim 2026
JAZZ is DEAD: On1inci cildin daimliğinin 6. devridir.
Charles Mingus – Kenneth Patchen Jazz Şiir Birlikteliği Holly Farrington
Mingus Şiir Performans Ekleri Hazırlayan Şenol Erdoğan
52 s.
——-
JAZZ is DEAD: 2. cildin daimîliğinin 5. devridir.
ALLAH JAZZ HIP-HOP:
Allah Esasında Peygamberi İnanç Jazz’daki İslam’ı Anlamak
Müslüman Jazz Müzisyenlerinin 20. Yüzyıl Amerika’sındaki İnanç ve Estetiği
Bebop’ın “Müslüman Eğilimleri”
Rap, İslam ve Havalı [cool] Cihat – Batılı Cihatçı Altkültür
İnternet Üzerinde Müslüman Hip-hop Kimlikleri Oluşturmak
120 s
——-
JAZZ is DEAD: 2026 4. Tekrar
Metnin ve Jazz’ın Tüm Evreni:
Aldon Lynn Nielsen’ın African-American Postmodern eseri, batı akademisinin ve yerleşik edebiyat kanonunun şiiri, müziği ve yazıyı ayrı kompartımanlara bölen o steril, yapay hiyerarşisini kökten sarsan bütünsel bir teori ve tarih okumasıdır. Nielsen’ın buradaki asıl derdi, avangart siyah şiirini sadece basılı kağıt üzerindeki dilsiz bir kelime yığını ya da sadece havada uçup giden ehlileştirilmiş bir “oral/sözlü gelenek” sığlığına sıkıştırmayı reddetmesidir. Aksine o, metnin maddeselliği ile cazın otonom, sınır tanımaz sonik ritmini tek bir bütünleşik evren, kesintisiz bir dip akıntısı olarak inşa eder. Kitabın ana argümanı, bu şiirsel geleneğin cazla kurduğu bağın yüzeysel bir esinlenmeden ibaret olmadığı; aksine dilin, sesin ve imgenin insan merkezli sınırları tamamen parçalayarak yeraltında birbirine bağlandığı sismik ve otonom bir yapı oluşturduğudur.
Bu geniş ufukta, Amiri Baraka’nın dille icra ettiği sonik müdahaleler, Jayne Cortez’in kelimeleri birer ritim enstrümanına dönüştüren ham vuruluşları ve Cecil Taylor’ın piyanodaki perküsif tınısıyla metni aynı düzlemde buluşturan avangart deneyleri sıradan birer “performans” değildir; onlar yazının ve cazın ta kendisidir. Nielsen, her bir dizeyi ya da sonik fragmanı, cazdaki bir solonun tüm armoneyi kendi içinde taşıyan döngüselliği gibi ele alır; bu yüzden eserdeki hiçbir parça izole bir unsur değil, bütünü var eden yatay bir ekosistemin sarmal parçasıdır. Sonuç olarak bu eseri birine anlatırken, onun doğrusal çizgilerle ayrılmış kategorik bir inceleme olmadığını, kelimelerin ve seslerin kara bir mürekkep gibi birbirinin içine aktığı, fragmanları dışlayan, derin ve bütünüyle akışkan bir misel ağı olduğunu vurgulamak gerekir.
76 s.
——-
JAZZ is DEAD: daimîliğinin 3. devridir.
Dönüşen Topluluklar: Siyah Komünizminin Şiiri
Komün – Jazz – Şiir ve Ötesi
Anthony Reed
Batı rasyonalizminin ve ana akım edebiyat kanonunun sığ kategorilerini kökten sarsarak, resmi tarihin Langston Hughes ve Charles Mingus gibi figürleri ehlileştirip “saygınlaştırdığı” o kurumsal vitrinin arkasındaki çiğ ve spekülatif komünizm alanını açığa çıkarır. Buradaki “komünizm”, bildiğimiz ideolojik şablonların çok ötesinde; mülksüzlerin, dışarıda bırakılanların ve sistemin uysallaştıramadığı isyankarların yeraltında kurduğu otonom, kayıtsız ve kuralsız alternatif bir sosyallik zeminidir. Batı çağdaşlığının kendi rasyonalist dilleriyle kültürel olarak asla özümseyemediği, sindiremediği bu siyahlık ekosistemi, mevcut dil ve akıl çerçevelerinin tamamen dışına taşan bir “ortak olanın doğaçlanması” pratiğiyle işler. Bu kolektif doğaçlama, egemen sistem için kaçınılmaz olarak tamamen karanlık, yapısal olarak anlaşılmaz ve stratejik olarak dışarıda bırakılmış sismik bir “dışarısı” üretir; bu dışarısı, kuruluk duvarlarının uzağında, demlenen ve kendi otonom akışıyla hareket eden hakiki bir sığınma dehlizidir. Bu ekosistem içinde yazı ve ses, doğrusal zaman algısını infaz eden Derridacı bir katmanlaşmayla çalışır; derinlikler arasındaki iletişimin kesintiye uğrayıp yeniden kurulduğu bu düzlemde, fonografi sadece teknik bir kayıt aygıtı değil, sesi ve mürekkebi geçmişin dehlizlerinden bugüne akıtarak yaşanan zamana eklemleyen maddesel bir mühür işlevi görür. Dolayısıyla, Mingus’ı büyüleyen ve saygın caz kulüplerinin steril sınırları tarafından dışlanan o pezevenkler, seks işçileri, uyuşturucu bağımlıları ve kendi kendini yetiştiren sokak isyankarları, basit birer toplumsal tortu değil; arzuları salt biyolojik bir hayatta kalma simülasyonunu aşarak sistemin tüm yapısal sınırlarını zorlayan, dilden önceki o ham, kuralsız ve topraksı krallığa ait hakiki ve anlaşılabilir talepleri haykıran asıl devrimci öznelerdir.
64 s.
——
JAZZ is DEAD: daimîliğinin 5. devridir.
Underground Poetix’in 12.yıl Özel sayısınnn 17.yılında FREE JAZZ ÖZEL SAYISInın beşinci üretimidir.
52 s.