Toute nation a le gouvernement qu'elle mérite.

UNDERGROUND POETIX -12/58- Thulani Davis

 19,90

Kategoriler: , , Etiketler: ,

Açıklama

12x18cm 24s

Bu müziği artık var olmayan kulüplerde, bir yüzyıl daha ayakta duracak İtalya’daki Operalarda, Manhattan, Brooklyn, Los Angeles, San Francisco ve Washington D.C.’deki parklarda, bunun yanında Harare, Zimbabve’deki Goree adasında dinledim. Bazıları ise artık milyonerlerin kaldığı Manhattan’daki dairelerde, şimdi kapalı olan Paris’teki bistrolarda, Mandel Hall ve Apollo gibi efsanevi mekanlarda, radyo ve kayıt stüdyolarında ve birçok evdeydi.

Buradaki şiir seçkisi [bir çoğu] Pheeroan akLaff, Dwight Andrews, Kelvyn Bell, Arthur Blythe, Ronnie Burrage, Marilyn Crispell, Anthony Davis, Marty Ehrlich, Henry Grimes, Fred Hopkins, Joseph Jarman, Oliver Lake, Myra Melford, David Murray, James Newton, Jeffrey Schanzer, Bernadette Speach, Cecil Taylor ve Phillip Wilson gibi insanların oluşturduğu doğaçlama gruplarıyla birlikte sahnelendi. Sonuca bakacak olursak, yıllar içinde bu şiirler müzikle çalınmaya ve başkaları tarafından da performe edilmeye başlandı -ya da devam edildi.

Bu sayıdaki minik seçki 2019 kışında ortaya çıkmış yeni bir kedere karşı neşeli bir avuntu olarak ortaya çıkmıştır. Orijinal kitabın el yazmasını 2020 yılında, her şeyi tüketen, kederli ve çıldırtıcı bir deneyim olan COVID-19’dan bir ay önce ortaya çıktı. Bu yüzden insanlar sıradan yaşamlarını yaşayış şekillerini değiştirdikleri sırada ortaya çıktı. Derslerim yemek masama taşındı; son sınıflar okulu sadece kâğıt üzerinde bitirdi. Daha yaşlı bir insan olarak, bu virüs sonrasında hayatta kalmayan insanların haberlerini almaya başladım. Canlı müzik artık New York’luların sağlık işçilerine akşam yedide camlarından Brian Stokes Mitchell’ın “The Impossible Dream” parçasını çalmasından ibaretti. Müzik yıldızları evlerinde laptoplara çalıyordu. Bu kitap üzerinde çalışanlar ben kulüplerde ya da çatı katlarında defter ya da peçetelere yazarken henüz doğmamıştı. Ve sonra George Floyd cinayeti: Amerikan Baharı başladı ve gündüzleri çalışan insanlar geceleri neşeyle ve ısrarla protestolara devam ettiler. Canlı müzik artık sokaktaki maskeli protestocuların “Lean on Me” söylemesiydi. Wisconsin’de duyduğum şarkılar ise öğrencilerin 50 yıl önceki görüntülerden bildiği şarkılardı.

Wisconsin-Madison Üniversitesi’nde benim üstkatımda çalışan ama WhitneyMuseum’daki Cecil Taylor kutlamasında tanıştığımız şair Steve Timm yazıyı benim imkânım yokken benim için tekrar yazdı. Lawrence Kumpf, Adrian Rew ve Blank Forms’daki diğer tanımadığım insanlar işimi dikkat, zarafet ve sıcakkanlılıkla devam ettirdi. Oldukça yetenekli Tobi Haslett ile tanıştığım için ve şiirlerim üzerine düşüneceği için çok şanslıyım. Sevgili dostum Jessica Hagedorn ile iki yakadaki maceralarımızı hatırlarken ve neler giydiğimizi düşünürken oldukça güldük. Gülümsemeler bir merhem gibiydi. Bu eser üzerinde yazmasına dair minnettarlığım sıradanlığın ötesinde. Faith Childs’ın tavsiyeleri ve arkadaşlığı bunu sürdürmemi sağlıyor. McArthur Binion ve asistanı Elizabeth Smarz, McArthur’un çalışmalarına göz atmam konusunda eli açık ve sabırlıydı. Şiirlerim engelli bilgisayarlarından kurtulan kalemlerden ve ellerden geliyor. Ve araştırma asistanım Alesia Alexandria’ya teşekkürlerimi sunarım, yaptığı arşiv katalogları bu şiirlere ulaşmama olanak tanıdı.

Bir gün küçük bir ses sana şunu söyleyecek:

Bırak dikişi
Kitabı, süpürgeyi.
Şimdi tatil zamanı.
Hayat bir Kabare, eski dostum,
Kabare’ye gel.

İstediğiniz kadar canlı müziğe ulaşabileceğinizi umarak.

Thulani Davis
25 Haziran, 2020
Madison, Wisconsin